Blogserie | Zoektocht naar makkelijk en vrij leven.
De laatste week van februari, een week waarin ik weer kleine stappen heb gezet richting mijn herstel.
In mijn Sanny Side Up planner heb ik alle wandelingen kunnen afvinken voor deze week. Het afvinken an sich geeft al een goed gevoel, maar als ik dan op mijn fitbit kijk en zie hoeveel stappen ik gemiddeld deze week heb gezet dan voel ik me pas echt trots! Gemiddeld zo’n 9500 stappen per dag en zelfs 2x boven de 10.000!
Effect van chronische stress & cortisol
Sinds november ben ik gestart met een coaching traject om langzaam maar zeker weer energie te krijgen en rust in mijn lijf. De eerste tip die ik sinds die tijd al trouw volg: elke dag minimaal 30 minuten wandelen. De frisse lucht, de beweging, het doet mij ontzettend goed. Vooral wandelen zonder afleidingen brengt veel rust in mijn hoofd. Je wordt er letterlijk frisser en lichter van in je hoofd. En dat is fijn, want de chronische stress vanuit het verleden en de hectiek in mijn job hebben flink hun tol geeist.
Blijkbaar kun je teveel het stresshormoon cortisol aanmaken en kun je hiermee je bijnier uitputten. Wat resulteert in symptomen en klachten zoals ontzettend vaak moeten plassen, slecht slapen en veel onrust in je lijf. Je staat namelijk letterlijk altijd aan en je lijf komt niet tot rust. Je kan hierdoor in een vicieuze cirkel terecht komen: door slaaptekort raak je meer gestresst, je maakt het hormoon in overvloed aan en krijgt daardoor nog meer klachten. Je herstelt dus totaal niet.
Al merk je dat op het moment zelf natuurlijk niet: door het stresshormoon zelf kun je je namelijk beter focussen of net even wat langer doorgaan. Iets wat ik in de afgelopen 20 jaar het grootste deel van de tijd heb gedaan. Maar net als het trainen voor een marathon, is rust zo belangrijk. Je lichaam maar ook je hoofd en vooral je geest moeten in ruststand herstellen. Je kunt niet almaar blijven pieken.
Stop, hou op! Wanneer je lichaam ingrijpt bij burn-out.
En dat werd mij afgelopen oktober duidelijk, toen mijn lijf en hoofd zeiden: stop, hou op! Er werd even flink op de rem getrapt: ik kon ’s nachts niet slapen en had een hartslag van 120-130 terwijl ik stil lag in bed. Een hartslag die je normaal hebt als je gaat hardlopen. Probeerde rustig te blijven: even uit bed om in alle rust een warme kop thee te drinken. Afkoelen in de buitenlucht en dan weer naar bed. Maar niets hielp, mijn lijf werd niet rustiger en ondertussen voelde ik de paniek steeds meer opkomen. Ik wist, dit kan niet meer langer zo, ik moet een afspraak maken bij de dokter.
Al een hele lange tijd was ik bezig om mijn baan zo te organiseren dat ik steeds meer een stapje terug kon doen. Het roer moest om zodat ik niet meer continu hoefde over te werken, de stress mee naar huis zou nemen en er ’s avonds wakker van lag door piekeren, ideeën of de vele to do’s door te nemen in mijn hoofd. Maar die vrijdagnacht wist ik: ik ben te ver gegaan, te lang doorgegaan.
De volgende maandag kon ik meteen bij de dokter terecht. Na een uitleg van de rollercoaster van de afgelopen jaren en mijn lichamelijke klachten van de laatste tijd (na elk glas meteen moeten plassen, moe en futloos zijn, gevoel van onrust, continu aanstaan, hoofdpijn, nekpijn en rugpijn en ga zo maar door) gaf hij het oordeel: overspannen of burn-out. Ik moest per direct rust nemen. Alles laten vallen en 100 stappen terugdoen.
Van een mega verantwoordelijkheid én altijd aan staan naar rust, reinheid en regelmaat.
Als marketing manager ben ik verantwoordelijk voor een team van 7 professionals en (destijds) 5 stagiaires. Al wist ik dat de kans groot was dat de dokter een dergelijke diagnose zou geven, toch was het schrikken. Paniek. Hoe ga ik dit nu weer doen? Ik moest a la minute leren loslaten en het aan anderen overlaten. Een afdeling die ik eigenhandig had opgezet en waar nog een aantal grote en belangrijke projecten liepen of net opgestart werden.
Het was spannend en onwerkelijk tegelijk. Die week heb ik mij ziek gemeld. Geen idee waar ik het zoeken moest. Ja, rust nemen, leuk. Maar hoe dan? Het woord rust had eigenlijk nooit in mijn woordenboek gestaan. Ging altijd maar door en deed leuke dingen ter “ontspanning”. Achteraf ter afleiding om die moeheid en onrust maar niet te voelen. Wel wist ik, ik kan niet zomaar stoppen. Dan blijf ik maar bezig met openstaande zaken. Vanuit huis heb ik e.a. nog uitgewerkt en voorbereid zodat ik kon overdragen. Een week later besloot ik alsnog een dag naar het werk te gaan. Elk teamlid persoonlijk te spreken en de lopende zaken aan diegene over te dragen. Maar natuurlijk ook even mijn situatie uit te leggen.
De gesprekken waren de eerste belangrijke stap in mijn herstel: je kwetsbaar opstellen en eigenlijk om hulp vragen. Want ook al denk je dat je het alleen kan omdat je het altijd zelf hebt moeten rooien, je kunt niet de hele wereld op je eigen schouders dragen. Daar heb je ook andere voor nodig, samen de lasten delen zorgt voor een iets minder zware last bij jou. En dat is mooi. Op een ander moment dat jij jezelf weer sterk voelt, kun je het weer voor een ander doen.
Goed, een heel verhaal ondertussen. Een verhaal met hopelijk ook inzichten en wellicht lessen die anderen ook kunnen helpen bij hun herstel vanuit een burn-out. Achter de diverse links in dit verhaal vind je verdiepende artikelen of producten / methodes / diensten die ik gebruik in mijn herstel. Wellicht heb jij er ook wat aan.
Heb je vragen, suggesties of opmerkingen? Ik vind het leuk om wat van je te horen, want weet dat er niet alleen in staat. Je mag mij altijd mailen: makkelijkenvrijleven@gmail.com of comment op de instagrampost die bij deze blogpost hoort.
Een fijne dag!
-X- Marije
Makkelijkenvrijleven.nl 
Plaats een reactie